Galeria postaci zasłużonych dla naszego miasta.

W dniu 13 czerwca 1999 roku o godzinie 1813 odbył pielgrzymkę na Cmentarzu Żołnierzy Polskich 1920 roku w Radzyminie.

Kolejno kuchmistrz księcia mazowieckiego Bolesława V, podkomorzy zakroczymski, marszałek dworu książęcego, kasztelan warszawski, jeden z dowódców wojsk króla Jana Olbrachta. Właściciel dóbr radzymińskich. Z jego inicjatywy erygowano w 1473 roku parafię radzymińską pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego, a w 1475 roku Radzymin otrzymał prawa miejskie.

Żona księcia Michała Czartoryskiego, Wielkiego Kanclerza Litewskiego - dziedziczka Radzymina z 2 połowy XVIII wieku, wujenka króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i babka Izabeli Czartoryskiej - pani na Puławach. W okresie jej władania miastem, Radzymin przeżywał rozkwit. Jej fundacji jest murowany kościół, plebania, dzwonnica i budynek szkoły elementarnej wraz z przytułkiem dla ubogich. Wybudowała również w mieście okazały pałac otoczony krajobrazowym parkiem. Księżna wydała unikalny w Polsce "Zbiór praw i powinności dworu wobec mieszczan i obowiązków tychże wobec dworu".

Radzymiński proboszcz w latach 1770 -1799. Współpracownik właścicielki Radzymina, Eleonory księżnej Czartoryskiej. Przyczynił się do odnowy moralnej parafii. Wybitny działacz Komisji Edukacji Narodowej, przewodniczący jej Wydziału do Spraw Szkół i Ksiąg Elementarnych. Profesor filozofii Colegium Nobilum.. Autor podręcznika "Logika, czyli rozważania i rozsądzania rzeczy nauką". Był kawalerem orderu św. Stanisława.

Poeta, dyplomata, dziedzic Radzymina w I połowie XIX wieku. W dobrach radzymińskich wprowadził nowoczesne metody gospodarowania, wielki filantrop. Cały swój majątek przeznaczył na cele charytatywne, między innymi: na Szpital Dzieciątka Jezus i Instytut Głuchoniemych w Warszawie oraz dla ubogich mieszczan w Radzyminie i swoich rodowych włościach na Wołyniu. Z jego funduszy wybudowano też w Warszawie Instytut Chorób Ocznych przy ul. Smolnej (pierwotnie miał być w Radzyminie). Zmarł z ran odniesionych w pojedynku. Pochowany w podziemiach radzymińskiego kościoła.

Profesor pedagogiki i religii w Instytucie Nauczycieli Szkół Elementarnych w Radzyminie, proboszcz parafii radzymińskiej w latach 1845 - 1866, nauczyciel religii w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie. Opracował pierwszy w Europie "Słownik mimiczny dla głuchoniemych i osób z nimi styczność mającymi". W 1883 roku został biskupem pomocniczym sejneńskim.

Poeta wywodzący sią z Ziemi Radzymińskiej. W swojej twórczości zawarł wspomnienia z pobytu w rodzinnej, podradzymińskiej wsi Głuchy.

Nauczyciel matematyki w Instytucie Nauczycieli Elementarnych w Radzyminie. Autor kilku publikacji z dziedziny matematyki. Organizator poczty Powstania Styczniowego. Członek Rządu Narodowego Romualda Traugutta. Stracony przez Rosjan wraz z Romualdem Trauguttem 5 sierpnia 1864 roku pod warszawską Cytadelą.

Wybitny radzymiński proboszcz. Rozbudował, według projektu architekta Konstantego Wojciechowskiego, kościół parafialny, nadając mu nową elewację z dwoma okazałymi wieżami oraz nawy boczne, poświęcając na to swój majątek.

Syn radzymińskiego geometry, wybitny badacz języka polskiego i języków słowiańskich. Profesor wielu uniwersytetów: Jagiellońskiego, Warszawskiego, Kazańskiego oraz w Dorpacie i Petersburgu. Autor kilkuset opracowań naukowych. Kandydat na pierwszego prezydenta Odrodzonej Polski.

Syn profesora radzymińskiego Instytutu Nauczycieli Szkół Elementarnych. Posiadał renesansową wszechstronność zainteresowań. Był jednym z wybitnych przedstawicieli polskiego pozytywizmu, filozof, literat, lekarz prowadzący nowatorskie eksperymenty w zakresie leczenia hipnozą, psycholog, badacz zjawisk zaliczanych dziś do tak zwanej parapsychologii. Osiągnął duże sukcesy na polu rozwoju telefonii.

Urodził się w rodzinie zamożnego kupca. Pracując w przedsiębiorstwie swojego ojca zaangażował się w działalność polityczną w ramach PPS. Za szerzenie "buntowniczych" idei został aresztowany i skierowany na przymusowy pobyt do Radzymina. Za pieniądze ojca zakupił przy ulicy Kraszewskiej gospodarstwo rolne. Będąc pod stałą obserwacją carskich władz nie mógł uprawiać polityki i dlatego zajął się działalnością gospodarczą i społeczną, aby później na jej bazie konspiracyjnie prowadzić również działalność polityczną. W 1900 roku był inicjatorem założenia kasy oszczędnościowo - pożyczkowej, skupiając wokół tej idei kilkudziesięciu radzyminiaków, przeważnie rzemieślników. W tym samym czasie z inicjatywy tych samych ludzi zaczęto organizować w mieście ochotniczą straż pożarną, którą w październiku 1902 roku zarejestrowano. Z jego inicjatywy wybudowano w 1907 roku Dom Ludowy, który stał się głównym ośrodkiem kulturalnym i towarzyskim miasta. W budynku tym znalazły pomieszczenia: kasa, ochronka dla dzieci, a także prowadzono w nim konspiracyjną działalność polityczną. Był on również założycielem biblioteki i Spółdzielni Spożywców Chrześcijan.

Polak o cudzoziemskim nazwisku, mieszkaniec Radzymina, pochowany na radzymińskim cmentarzu. Społecznik i literat, autor "Krótkiej monografii wszystkich miast, miasteczek i osad w Królestwie Polskim". Napisał książkę "Kuracja roślinna", której trzecie wydanie ukazało się nakładem M. Arcta w Warszawie w 1936 r.

Autor pierwszej monografii miasta, wydanej w 1905 roku - "Radzymin od czasu jego założenia aż do dni naszych"

W Radzyminie ukończył szkołę elementarną. Był handlowcem i społecznikiem. Po zsyłce na Syberię osiedlił się w Petersburgu. Był dyrektorem Newskich Zakładów Budowy Okrętów i Parowozów oraz właścicielem firmy Dom Handlowy, gdzie zatrudniał głównie Polaków. Wydawał w Petersburgu polskie gazety "Dziennik Petersburski", a później "Głos Polski". Założył Polski Komitet Pomocy Ofiarom Wojny, który udzielał pomocy Polakom. Organizował zbiórki pieniężne na legiony Piłsudskiego. Był prezesem Rady opieki nad jeńcami polskimi w Rosji. Chronił w Rosji polskie zabytki.

Jako ksiądz używał pseudonimu Antoni Szach. Ukończył Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego. Zakupił w Radzyminie majątek (obecnie teren Zespołu Szkół Terenów Zieleni), gdzie miał zamiar zorganizować szkołę rolniczą dla dzieci chłopskich. Zamiar jego częściowo realizowali Bracia Doloryści, którzy zorganizowali tam gospodarstwo ogrodnicze pod nazwą "Zwiastunka" i szkolili uczniów w tym zakresie. Izydor Wysłołuch jako ksiądz Antoni zaangażował się w działalność ruchu ludowego na terenie powiatu radzymińskiego. Był współpracownikiem "Siewby", pisma ludowego wychodzącego w Tłuszczu, działaczem Związku Młodej Polski Ludowej i Towarzystwa Kółek Rolniczych im. Stanisława Staszica.

Burmistrz Radzymina z czasów II Rzeczypospolitej. Przyczynił się do rozwoju miasta. Cieszył się dużym uznaniem mieszkańców, szczególnie za swoją patriotyczną postawę w czasie bitwy o miasto z bolszewikami w sierpniu 1920 roku i we wrześniu 1939 roku.

Radzymiński organista. Poza pełnieniem podstawowych obowiązków organisty prowadził w mieście chór "Lutnia", z którym występował często z okazji różnych uroczystości w Domu Ludowym. W 1913 roku z inicjatywy Juliana Frydrychewicza współtworzył Spółdzielnię Spożywców Chrześcijan, w której powierzono mu funkcję niezwykle odpowiedzialną i pracochłonną - gospodarza. Poświęcał na to cały swój wolny czas. Lata pierwszej wojny światowej a później kryzysu gospodarczego poważnie zachwiały bytem Spółdzielni. To, że nie została rozwiązana, zawdzięczać tylko należy upartości i ofiarności członków zarządu i całej rady nadzorczej. W latach 1929 - 1939 Spółdzielnia Rolniczo - Handlowa, bo taką nazwę przyjęła, stała się największą placówką handlową w mieście. W 65 rocznicę pracy na rzecz Kościoła otrzymał medal od papieża Piusa XII.

Pisarka i publicystka. Większą część życia spędziła w letniskowej dzielnicy Radzymina, Rejentówce, gdzie mieszkała wraz z mężem, Jerzym Kornackim, również pisarzem. Najbardziej znana i ceniona w czasach II Rzeczypospolitej. Po wojnie jej twórczość afirmowała przemiany socjalistyczne w Polsce. W książce "Nigdy nie zapomnę" bohaterami uczyniła ludzi, których znała ze swojego pobytu w okolicach Radzymina.

Urodzony w majątku Pólko koło Radzymina. Tam spędził dzieciństwo i wczesną młodość. W Radzyminie ukończył szkołę elementarną a studia w Kijowie. Po wojnie polsko-bolszewickiej wrócił do rodzinnego Pólka i podjął pracę w Fabryce Karabinów w Warszawie. Był w niej kolejno naczelnym inżynierem, dyrektorem technicznym i naczelnym dyrektorem. Był wybitnym konstruktorem broni. Współtwórca z Piotrem Wilniewczycem pistoletu VIS, pistoletu maszynowego "MORS", pocisku o napędzie rakietowym "Skowronek", lufy karabinowej z bruzdami Lancastera i lufy z przewodem stożkowym. Projektant podstawy trójnożnej PL 20A do najcięższego karabinu maszynowego FK wzór 38 model C. Po wkroczeniu do Warszawy wojsk hitlerowskich był inwigilowany i represjonowany przez władze okupacyjne. Odmówił współpracy w zakresie produkcji broni na potrzeby hitlerowskich Niemiec.