Galeria postaci zasłużonych dla naszego miasta.

Bohater walk o Radzymin z bolszewikami w sierpniu 1920 roku. Jako dowódca 29 pułku Strzelców Kaniowskich brał udział w ataku na wieś Mokre w celu oskrzydlenia Radzymina przed jego ostatecznym odbiciem z rąk bolszewickich. Dowodząc osobiście w tym boju kompanią szturmową został śmiertelnie ranny. Zmarł w szpitalu w Warszawie. Generał Józef Haller odznaczył go orderem Virtuti Militari.

Wychowany zgodnie z tradycjami rodzinnymi w duchu patriotyzmu i niepodległości, od lat młodych marzył o wolnej i niepodległej Polsce. Organizator Związku Walki Czynnej i Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie powiatu radzymińskiego. Żołnierz legionów polskich, ułan Beliny - Prażmowskiego. 11 listopada 1918 roku na czele oddziału POW rozbrajał w Radzyminie posterunek żandarmerii niemieckiej. Ułan 1 pułku szwoleżerów Marszałka Józefa Piłsudskiego. Uczestnik wojny z bolszewikami w 1920 roku. Dwukrotny poseł na Sejm RP. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i dziewięciokrotnie Krzyżem Walecznych. Podczas obrony Lublina w dniach 16 - 17 września 1939 roku był dowódcą Ochotniczego Oddziału Wypadowo - Rozpoznawczego w ramach Armii "Lublin" gen. Tadeusza L. Piskora. Zginął od bomb podczas niemieckich nalotów. Jest patronem jednej z ulic Lublina.

Bohater bitwy z bolszewikami o Radzymin w sierpniu 1920 roku. Na czele I batalionu 28 Pułku Strzelców Kaniowskich o świcie 15 sierpnia 1920 roku pod Wólką Radzymińską uprzedził atak wojsk bolszewickich na Warszawę. Dało to początek kontrofensywie Polaków, która przyczyniła się do zdobycia Radzymina i zapoczątkowała przełom w Bitwie Warszawskiej. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.

Znakomity polski astronom, profesor uniwersytetów we Lwowie, Wrocławiu i Krakowie, przewodniczący Międzynarodowej Unii Astronomicznej, dyrektor obserwatoriów astronomicznych w Krakowie i Wrocławiu, autor ponad 80 prac z zakresu astronomii.

Żyd, laureat literackiej Nagrody Nobla. Dzieciństwo spędził w Radzyminie. W książce "Miłość i wygnanie" są fragmenty związane z jego pobytem w tym mieście.

Wychowanek Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie, absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dę-blinie. W 1933 roku uczestnik pierwszego w Polsce skoku ze spadochronem. Kierownik Szkolenia Taktycznego w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. W pierw-szych dniach wojny dowódca plutonu lotniczego, prowadzącego rozpoznanie dla Warszawskiej Brygady Pancerno - Motorowej płk. Stefana Roweckiego. W czasie II wojny światowej uczestnik walk Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii w Dywizjonach 309 i 305. W lipcu 1944 roku zestrzelony nad Francją, po skoku ze spadochronem przejęty przez francuski Ruch Oporu. W sierpniu powraca do 305 Dywizjonu i walczył do końca wojny. Był odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych i angielskim Distinguish Flying Cross (DFC).
Po powrocie do kraju wychowawca i nauczyciel młodego pokolenia lotników polskich w Wyższej Szkole Lotnictwa w Dęblinie. W 1952 roku w ramach stalinowskich czystek usunięty z wojska. Za namową swoich wychowanków w 1956 roku powraca do służby. Do przejścia w stan spoczynku w 1967 roku pełni służbę w Obronie Powietrznej Kraju.
W młodzieńczych latach założył z kolegami radzymińską drużynę piłkarską K.S. "MAZUR",której był kapitanem.

Polski pilot, as myśliwski II wojny światowej. Był absolwentem Szkoły Podchorążych Piechoty (początkowo służył w 4 pułku strzelców podhalańskich). W 1935 odbył przeszkolenie lotnicze w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie i został skierowany do 61 eskadry 6 Pułku Lotniczego we Lwowie. Po kursie na pilota myśliwskiego został przeniesiony do 141 Eskadry Myśliwskiej 4 Pułku Lotniczego w Toruniu.

We wrześniu 1939 r. walczył w składzie lotnictwa Armii Pomorze uzyskując 1 i 1/2; zestrzelenia. Od 3 września dowodził 141 Eskadrą Myśliwską. Jak wielu innych polskich pilotów i żołnierzy poprzez Rumunię dotarł do Francji, a po jej upadku - do Wielkiej Brytanii. W składzie Dywizjonu 303 walczył w bitwie o Wielką Brytanię. Przeniesiony do Dywizjonu 308 był najpierw dowódcą eskadry, a następnie (od 23 czerwca do 10 grudnia 1941) dowódcą tego dywizjonu. Jako oficer łącznikowy służył w dowództwie 11 Grupy Myśliwskiej. 17 kwietnia 1942 r. został dowódcą 1 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego. W sumie strącił 12 samolotów niemieckich. Major Marian Pisarek poległ w locie bojowym, zestrzelony nad północnym wybrzeżem Francji (zatonął z samolotem). Jego imieniem nazwano szkołe podstawową nr. 1 w Radzyminie.

Kierownik biblioteki powiatowej w Radzyminie. Badacz dziejów regionalnych. Autor wielu opracowań dotyczących powiatów radzymińskiego i później wołomińskiego, między innymi: "Miasto i Gmina Radzymin", "Historia Radzymina", "Radzymin 1440 - 1975". Większość zgromadzonych przez siebie zbiorów przekazał Towarzystwu Przyjaciół Radzymina, którego był współzałożycielem.

Młode lata spędził w Radzyminie, gdzie ukończył szkołę podstawową. W Bydgoszczy uzyskał zawód mechanika samolotowego. Latać uczył się w eskadrze treningowej 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. Jako pilot tego pułku w dniu 18 września 1939 roku przekroczył granicę rumuńską, by walczyć za Ojczyznę na obcej ziemi. Dalszy jego szlak, to Francja a po jej upadku Wielka Brytania. Tam 13 grudnia 1941 roku ukończył szkolenie pilotażu. Praktykę odbył na stacji RAF-u w Fornbough. Pełnił tam obowiązki pilota sztabowego.
5 maja 1942 roku rozpoczął szkolenie bojowe a 6 lipca tegoż roku został wcielony do 302 Poznańskiego Dywizjonu Myśliwskiego. W walkach na zachodzie odbył ogółem 274 loty bojowe i operacyjne. Brał udział w osłonie działań lądowych, atakach na transporty i niemieckie łodzie podwodne.
Za udział w akcjach bojowych został odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, trzykrotnie Krzyżem Walecznych i brytyjskim Distinguidhed Flying Cross.

Angielka, filantropka. Założycielka fundacji swojego imienia, fundatorka mieszkalnych pawilonów Domu Pomocy Społecznej w Radzyminie. Często odwiedzała miasto, niosąc pomoc pensjonariuszom tego domu.
W czasie wojny jako agentka brytyjskiego wywiadu wojennego współpracowała z polskimi cichociemnymi, których odwaga, poświęcenie i patriotyzm wzbudziły jej głęboki szacunek i miłość do naszego kraju. Sympatia ta nie skończyła się z chwilą nastania pokoju, ale zaowocowała trwałymi związkami z naszym krajem. Nadal pomagała ofiarom wojny, a w 1958 r. założyła fundację w celu stworzenia "żywego pomnika poległych podczas II wojny światowej" i niesienia pomocy chorym oraz cierpiącym, szczególnie w naszym kraju.
W uznaniu wielkich zasług Sue Ryder otrzymała tytuły doktora honoris causa ośmiu uniwersytetów angielskich i wiele orderów. Gdy w 1978 r. królowa Elżbieta II miała jej nadać tytuł para Anglii i godność szlachecką, przybrała tytuł "Lady Ryder of Warsaw" - jedyne tego rodzaju miano w dziejach Zjednoczonego Królestwa. W 1992 r. otrzymała tytuł honorowej obywatelki Warszawy. Wychowana w tradycji anglikańskiej, przeszła na katolicyzm, by dzielić wyznanie większości Polaków.
Jej dewizą życiową było zawołanie: "Jesteśmy tyle warci, ile zrobimy dla innych"

Żołnierz podziemia od 1940 roku i Ruchu Oporu Armii Krajowej w latach 1946 -1948. Więzień polityczny w latach 1950-1961. Uchronił od zapomnienia konspiracyjne dzieje żołnierzy Radzymińskiego Obwodu Armii Krajowej "Rajski Ptak" - "Burak". Odszukał źródłowe dokumenty w archiwach oraz spisał opowiadania Żołnierzy AK, które opublikował w książkach: "Radzymińscy Żołnierze Armii Krajowej", "Armia Krajowa - Radzymiński Obwód Raróg", "Rajski Ptak", "Burak" w dokumentach i "Ich znakiem był Rajski Ptak" - wspomnienia Żołnierzy AK z Radzymińskiego Obwodu "Rajski Ptak". Zawarł swoje przeżycia z lat okupacji i walki o niepodległość Polski w bardzo osobistej książce pt. "Opowiadanie Młodzika".